Het moet er nu toch maar eens van komen, het laatste verslag van mijn reis.

Stiekem had ik een jaar geleden nooit gedacht dat ik deze reis in mijn eentje zou durven maken. En juist daarom ben ik het gaan doen. Ik herinner me nog een gesprek met Marloes in de UB, zo rond afgelopen november. Waarschijnlijk kan jij je dit niet eens meer herinneren, Marloes, maar op dat specifieke moment heb ik de knoop doorgehakt. Door dit gesprek ontdekte ik dat de wil om deze reis in mijn eentje te maken, groter was dan mijn angst.

07-05-2012

Nog maar één weekje te gaan. En dan zit de reis waar ik al sinds de middelbare school van droom, erop. Het is een gek gevoel. En alle clichés zijn waar: de tijd is omgevlogen, maar toch voelt het alsof ik hier een heel leven heb doorgebracht. Ik heb moeilijke momenten gehad, maar vooral onmogelijk veel hoogtepunten: quadbiken in Moon Valley; wildwater raften; ziplining door de bergen bij Cusco; een drie-daagse jeeptour; de mooiste gesprekken met mensen waarvan je de naam niet eens weet; trekking over eeuwenoude inca-paden; acht uur lopen door de bergen en dan uitkomen in het paradijs; paragliden; niet slapen omdat de gesprekken met je kamergenoten nog veel te mooi zijn; struinen over de meest kleurrijke marktjes; miljoenenstad Buenos Aires; werken op een natuurreservaat in de middle of nowhere; volledige rust voelen wanneer je, met een hond op schoot, uitkijkt over de bergen; paardrijden door de woestijn bij volle maan; zonnebaden in Machu Picchu; de plaatselijke discotheek onveilig maken, waar welgeteld vijf mensen zijn; bbq-en tot diep in de nacht; het (toevallige) weerzien met mensen die je eerder op je reis hebt ontmoet; de beste hummus eten bij een Joodse community in Peru; spierpijn van het lachen om het domste spel ter wereld... En zo zijn er nog zo veel andere hoogtepunten.

Ach ja, en zelfs van de lelijke dingen ben ik wel een beetje gaan houden: bussen die wegrijden terwijl je net je broek naar beneden trekt om te plassen, nadat je dit al uren hebt moeten ophouden; ritten in shabby auto's over onverharde bergpaden waarvan je hoopt dat je het overleefd; crappy hostels; koude douches; die eeuwige aardappelen met rijst; taxichauffeurs van in de 40 die je mee uit vragen... Ik moet er nu vooral om lachen.

14-05-2012

'Einde van een reis'

Door: Louis Couperus

Onze reis was ten einde. En niet zonder ontroerend, in ons hart, achter te laten de grote weemoed, die er, zo vreemd, zinkt in ons menselijk gemoed, bij élk einde: dat van een feest, dat van een taak, dat van een liefde, dat van een leven, dat van álles wat wij in deze wereld korte of lange tijd hebben doorleefd, niet allerminst bij het einde van een reis, van een lange, mooie reis als deze.

Het is zo ver, mijn reis door Zuid-Amerika zit erop. Hoe toepasselijk kan een gedicht zijn. Natuurlijk had ik eigenlijk nog veel meer willen zien en doen, maar als ik bedenk wat voor unieke ervaringen ik hier heb gehad, kan ik alleen maar zeggen dat het een meer dan geslaagde reis is geweest.

En om nog maar even af te sluiten met de zoveelste tegenstelling:

Bolivia border crossing.

Over land: Hola Amiga! Qué tal? Hoe spreek je jouw naam uit? Chau!

Via de lucht: 'Kom maar even mee'; behandeld worden als een crimineel. Alle tassen doorzocht op drugs. In een klein kamertje geleid worden voor een ondervraging, waarbij de ondervrager, met duidelijk zichtbaar pistool boven je uittorent om al je beweegreden voor je komst naar Bolivia te achterhalen.

Tja, 'De Westerling': vriend en vijand.