Einde van een reis: dagboekfragmenten.

Het moet er nu toch maar eens van komen, het laatste verslag van mijn reis.

Stiekem had ik een jaar geleden nooit gedacht dat ik deze reis in mijn eentje zou durven maken. En juist daarom ben ik het gaan doen. Ik herinner me nog een gesprek met Marloes in de UB, zo rond afgelopen november. Waarschijnlijk kan jij je dit niet eens meer herinneren, Marloes, maar op dat specifieke moment heb ik de knoop doorgehakt. Door dit gesprek ontdekte ik dat de wil om deze reis in mijn eentje te maken, groter was dan mijn angst.

07-05-2012

Nog maar één weekje te gaan. En dan zit de reis waar ik al sinds de middelbare school van droom, erop. Het is een gek gevoel. En alle clichés zijn waar: de tijd is omgevlogen, maar toch voelt het alsof ik hier een heel leven heb doorgebracht. Ik heb moeilijke momenten gehad, maar vooral onmogelijk veel hoogtepunten: quadbiken in Moon Valley; wildwater raften; ziplining door de bergen bij Cusco; een drie-daagse jeeptour; de mooiste gesprekken met mensen waarvan je de naam niet eens weet; trekking over eeuwenoude inca-paden; acht uur lopen door de bergen en dan uitkomen in het paradijs; paragliden; niet slapen omdat de gesprekken met je kamergenoten nog veel te mooi zijn; struinen over de meest kleurrijke marktjes; miljoenenstad Buenos Aires; werken op een natuurreservaat in de middle of nowhere; volledige rust voelen wanneer je, met een hond op schoot, uitkijkt over de bergen; paardrijden door de woestijn bij volle maan; zonnebaden in Machu Picchu; de plaatselijke discotheek onveilig maken, waar welgeteld vijf mensen zijn; bbq-en tot diep in de nacht; het (toevallige) weerzien met mensen die je eerder op je reis hebt ontmoet; de beste hummus eten bij een Joodse community in Peru; spierpijn van het lachen om het domste spel ter wereld... En zo zijn er nog zo veel andere hoogtepunten.

Ach ja, en zelfs van de lelijke dingen ben ik wel een beetje gaan houden: bussen die wegrijden terwijl je net je broek naar beneden trekt om te plassen, nadat je dit al uren hebt moeten ophouden; ritten in shabby auto's over onverharde bergpaden waarvan je hoopt dat je het overleefd; crappy hostels; koude douches; die eeuwige aardappelen met rijst; taxichauffeurs van in de 40 die je mee uit vragen... Ik moet er nu vooral om lachen.

14-05-2012

'Einde van een reis'

Door: Louis Couperus

Onze reis was ten einde. En niet zonder ontroerend, in ons hart, achter te laten de grote weemoed, die er, zo vreemd, zinkt in ons menselijk gemoed, bij élk einde: dat van een feest, dat van een taak, dat van een liefde, dat van een leven, dat van álles wat wij in deze wereld korte of lange tijd hebben doorleefd, niet allerminst bij het einde van een reis, van een lange, mooie reis als deze.

Het is zo ver, mijn reis door Zuid-Amerika zit erop. Hoe toepasselijk kan een gedicht zijn. Natuurlijk had ik eigenlijk nog veel meer willen zien en doen, maar als ik bedenk wat voor unieke ervaringen ik hier heb gehad, kan ik alleen maar zeggen dat het een meer dan geslaagde reis is geweest.

En om nog maar even af te sluiten met de zoveelste tegenstelling:

Bolivia border crossing.

Over land: Hola Amiga! Qué tal? Hoe spreek je jouw naam uit? Chau!

Via de lucht: 'Kom maar even mee'; behandeld worden als een crimineel. Alle tassen doorzocht op drugs. In een klein kamertje geleid worden voor een ondervraging, waarbij de ondervrager, met duidelijk zichtbaar pistool boven je uittorent om al je beweegreden voor je komst naar Bolivia te achterhalen.

Tja, 'De Westerling': vriend en vijand.

Tegenstrijdigheden in Bolivia

Tijd voor een update!

Ten eerste bedankt voor jullie leuke reacties, mooi dat die steak zoveel commotie heeft veroorzaakt

Na een wandeltocht van ongeveer 3 kwartier kwamen we aan op het reservaat, letterlijk in de middle of nowhere, maar wat een fantastisch uitzicht! We mochten gelijk kennis maken met het heerlijke ontbijt hier: versgebakken brood, zelfgemaakte jam, fruit en verse muntthee. Later zouden we ontdekken dat al het eten hier fantastisch was, we kregen elke dag de meest uiteenlopende, heerlijk vegetarische gerechten met verse groenten uit eigen tuin. De eerste avond merkten we het voordeel van deze afgelegen plek, er werd namelijk een afscheidsfeestje voor 3 Franse jongens/ welkomsfeestje voor ons gehouden en dit betekende een zelfgeorganiseerde privé disco tot in de vroege uurtjes. Een mooi begin dus.

De rest van de dagen bestonden uit een paar uurtjes werken per dag, uitrusten, mooie tracks maken, douchen onder een waterval, heerlijke Argentijnse wijntjes, lekker eten en veel gezelligheid. Hierna konden we dus weer helemaal uitgerust en gezond beginnen aan de rest van onze reis.

Omdat Charlotte en ik ongeveer dezelfde route in ons hoofd hadden, besloten we samen verder te reizen, met als eerstvolgende stop San Pedro de Atacama in Chili. We kwamen 's avonds aan en besloten zo veel mogelijk uit onze tijd daar te halen. Dit betekende gelijk de volgende ochtend om 4 uur een tour naar de geisers om daar de zonsopgang te zien. Het was wel even afzien met 5 graden onder nul, maar daarna werden we beloond met een heerlijk natuurlijk bad in de hotsprings. Die avond een ander fantastisch mooie tour gedaan, namelijk... een tocht te paard door de woestijn bij volle maan, met tussendoor een stop voor Pisco Sour (een typisch Zuid-Amerikaans drankje). Mooier kan niet.

De dag erop naar de 'Legunas Cejas' geweest, een soort miniDode Zee. Door de enorme hoeveelheid zout in dit meer, wordt je naar boven gedrukt en blijf je drijven, gek gevoel.

Vanaf San Pedro hebben we een 3-daagse jeeptour geboekt naar Uyuni in Bolivia. Dit was een tour door de Atacama desert; langs rode, groene en witte meren; meren met flamingos; bergen; hotsprings; vulkanen; vulkanische rotsen (dit bleek een enorme playground, ik voelde me even weer 10 jaar oud) en uiteindelijk de grootste zoutvlakte ter wereld. Daarnaast hebben we op deze tour veel leuke mensen leren kennen, waarvan een gedeelte nu ook in La Paz is. Een geslaagde tour dus!

Vanaf Uyuni zijn we gelijk de volgende dag naar Sucre vertrokken, de officiele hoofdstad van Bolivia. Hier weer even het gevoel gehad thuis te zijn, door een gezellige kroeg genaamd Amsterdam. We waren eigenlijk van plan hier een paar dagen te blijven, maar toen bedachten we een ander plan: namelijk om een paar dagen te gaan werken op een animal reserve in de buurt van Santa Cruz (het Laagland, waar het een stuk warmer is en de sfeer heel anders is). We vertrokken dus voor een dag naar Santa Cruz, waar we ontdekten dat die andere sfeer ons niet zo goed beviel. Binnen een paar uur werd Charlottes ketting van haar hals gerukt waarna de man zich snel uit de voeten maakte. Daarnaast werd er veel naar ons gefloten, op een vervelende manier, en werden we lastiggevallen door een man op straat die een heel betoog naar ons schreeuwde over Gringos (voor degenen die dit woord niet kennen, check wikipedia).

Hier is een tegenstrijdigheid in Bolivia me zeer opgevallen:

Aan de ene kant bestaat er bij sommige mensen een enorme afgunst naar Westerlingen toe. Er wordt verwacht dat je van iedereen wat koopt, immers, je bent een rijke Westerling. Dit is natuurlijk onmogelijk, waardoor hun beeld bevestigd wordt: Westerlingen zijn gierig en willen al hun geld voor zichzelf houden. Ergens begrijp ik de jaloezie wel, veel Europeanen hebben genoeg geld om te kunnen reizen en we zijn gewend aan een hoge levensstandaard.

Aan de andere kant worden grote Westerse merken, zoals Coca Cola, omarmd door de bevolking en is het schoonheidsideaal over het algemeen zo blank mogelijk.

Terug naar onze belevenissen in Santa Cruz. Na die eerste dag waren we blij te kunnen vertrekken naar Samaipata, 2.5 uur vanaf Santa Cruz, om op de animal reserve te gaan werken. We hadden van een chica van het natuurreservaat gehoord dat we er gewoon heen konden gaan, zonder van tevoren wat af spreken. Helaas bleek dit echter niet het geval, en was er geen plek voor ons.

Change of plans, we hadden in de Rough Gide gelezen over een organic farm/hostel in de buurt van Samaipata, dus dat zou het worden. Daar aangekomen bleek de plek wel heel mooi te zijn, maar de eigenaar gaf ons een nogal onaangenaam gevoel en onze intuitie zei ons daar zo snel mogelijk weg te wezen. Het probleem was echter dat het inmiddels al 5 uur in de middag was en het snel donker zou worden. Er was verder niks in de buurt, dus we moesten maar hopen dat er snel een taxi zou langskomen, met plek voor ons beiden. Gelukkig kwam deze redelijk snel en konden we de nacht doorbrengen in Santa Cruz. We hadden niet zo veel zin om nog langer in Santa Cruz te blijven, dus de volgende dag een bus geboekt naar La Paz. En gelukkig eindelijk weer goede ervaringen! La Paz is prachtig en er is veel te beleven. Ze hebben de mooste marktjes en de mensen zijn heel aardig. Morgen gaan we paragliden!

Hoop dat bij jullie ook alles goed is en tot over ongeveer 4 weekjes!

Liefs, Kyra

Schepijs, steak en Salta.

Hallo allemaal!

Inmiddels ben ik in Salta, afgelopen zaterdagavond ben ik vertrokken uit Córdoba en na een busreis van zo´n 12 uur hier aangekomen.

De pannenkoeken die Yvonne en ik afgelopen donderdag hadden gebakken waren een succes! We hadden echter wel redelijk wat improvisatievermogen nodig om het voor elkaar te krijgen, er was namelijk alleen één kleine steelpan (zonder aanbaklaag) en één kleine, diepe pan. Ook een spatel o.i.d. was nergens te vinden, dus moesten we gebruik maken van onze omgooi-skills. Maar het is gelukt! En na die eeuwige pasta en pizza, waren pannenkoeken ook wel een welkome afwisseling.

De volgende dag een mooi afscheidsfeestje gehad, eerst met een groepje mensen in de residence wat gedronken en daarna met zijn allen naar een club gegaan. Gek hoe snel de tijd hier gaat. De eerste week had ik het gevoel nog een eeuwigheid hier in Zuid-Amerika te zullen zijn, maar al vanaf de tweede week begon de tijd, op de een of andere manier, twee keer zo snel te verstrijken.

Zaterdag was trouwens mijn laatste kans om toe te geven aan mijn nieuwe verslaving: Grido schepijs. In Córdoba vind je deze ijskraampjes op elke straathoek, maar in andere steden is dit, helaas, niet het geval. Misschien maar goed ook.

Mijn oude huisgenootje, Sophie, was toevallig ook in Salta, dus zondagavond daar nog een lekker pizzaatje mee gegeten. Leuk om mensen op andere plaatsen weer te meeten. Zo ga ik vanaf komende vrijdag samen met Charlotte, een chica van de talenschool, voor een paar dagen werken in een natuurreservaat. Voor de vineyard hadden ze al genoeg vrijwilligers, maar ik denk dat dit ook heel vet gaat worden!

Het reservaat is alleen te voet bereikbaar (3 km) en internetverbinding o.i.d. is er niet. Het zal dus wel echt in de middle of nowhere liggen, ik ben benieuwd! (Zie de link:http://www.aldealuna.com.ar/).

Dan nog een enigszins schokkend nieuwtje: ik heb steak gegeten! Van tevoren had ik me er al op voorbereid dat het waarschijnlijk lastig zou worden altijd vegetarisch te eten in een vleesliefhebbend land als Argentinië. En aangezien dit land bekend staat het beste vlees ter wereld te hebben, zou het toch wel zonde zijn als ik dat niet ten minste een keer zou proberen. Ik moet toegeven, het heeft me goed gesmaakt.

Tot snel!

Besos, Kyra

Laatste week Córdoba

Hola hola!

Mijn 3 weken in Córdoba zitten er bijna op! Zaterdag neem ik de bus naar Salta (in het noorden van Argentinie) waar ik, als het allemaal gaat lukken, voor ongeveer een week wil gaan werken op een farm waar ze druiven verbouwen en zelf wijn maken. Dat is dus helemaal niet verkeerd ;) Na ongeveer 1,5 week wil ik vertrekken naar het noorden van Chili (San Pedro de Atacama) waar vanuit ik een 4-daagse jeeptour naar Uyuni, Bolivia wil gaan maken. Tijdens deze tour kom je door allemaal verschillende, fantastische landschappen: zoutvlaktes, vulkanen, woestijn.. Ben heel benieuwd!

Vanuit Uyuni wil ik waarschijnlijk verder reizen naar het noorden en richting Peru, maar ik weet nog niet hoe dit er allemaal precies uit gaat zien. Pff, het is zo moeilijk om keuzes te maken, aangezien er natuurlijk zo veel verschillende mogelijkheden zijn. Gelukkig heb ik nu het begin van de trip redelijk scherp, en ik heb er zin in!

Afgelopen weekend ben ik met de chicas van de talenschool naar Cabalango geweest, een bergdorpje in de buurt van Córdoba. Zoals ik in het vorige verhaal al had verteld, was het plan om hier een tocht te paard te gaan maken, maar toen we daar aankwamen bleken de paarden die dag al verhuurd te zijn. Gelukkig was er een prachtige rivier die dwars door het dorpje liep, met rotsen, watervallen en alles. En aangezien het die dag rond de 35 graden was, vonden we het ook geen ramp om een beetje te zwemmen en langs de rivier te wandelen; of nouja, klimmen en klauteren is een beter woord. (Wat me trouwens doet denken aan de kleuterklas, toen we ook altijd gingen klimmen en klauteren, maar dat terzijde). Het was af en toe nog best een uitdaging om te voorkomen dat je onderuit ging en van een of andere rots zou storten (al zou dat best ironisch zijn, met mijn achternaam. Maar ook dat terzijde). Dit was trouwens precies zo´n dorpje als hoe ik me Argentinie altijd had voorgesteld (zie de foto´s).

De volgende dag, zondag, waren we uitgenodigd voor een traditionele Argentijnse asado, oftewel een bbq in een superchille tuin met zwembad, corona´s en tereré (traditioneel Argentijns drankje). Het behoeft geen verdere uitleg dat we ons prima vermaakt hebben!

Die avond ben ik nog naar de wekelijkse markt hier in Córdoba geweest, waar ik een handgemaakt, leren tasje heb gekocht voor 95 pesos, wat welgeteld zo´n 17 euro is! En ook nog handversierde schoentjes voor 70 pesos! (Zo typisch trouwens dat ik het bedrag erbij noem, maar mooie dingen voor weinig geld zijn nou eenmaal nog leuker).

Maandag hebben we weer salsa les gehad in Tsunami (ik begin al bijna een pro te worden - not, maar het is wel heel leuk!). En dinsdag hebben Yvonne (Nederlands meisje dat nu ook bij mij in de groep zit met Spaanse les), Tissi en ik gegeten met een Argentijnse chico die Yvonne eerder had leren kennen. Hij heeft ons rondgeleid door het gedeelte van Córdoba dat wij nog niet kenden. De stad bleek toch nog wel iets groter te zijn dan ik dacht (stom eigenlijk, dat je het idee hebt dat je de stad al goed kent, terwijl er nog een heel groot onbekend gedeelte blijkt te zijn).

Vanavond gaan Yvonne en ik voor een groepje mensen van de school Nederlandse pannenkoeken bakken, altijd leuk om een beetje cultuur uit te wisselen ;) Ben benieuwd wat ze ervan vinden! Hasta luego!

Parque Nacional Quebrada del Condorito!

Hola!

Inmiddels  ben ik 2 weken in het zonnige Córdoba en het bevalt goed!  Zoals  ik in mijn vorige verhaal al schreef, zijn we vorige week donderdag naar een salsaclub geweest, genaamd Tsunami. Hier kan je iedere donderdag meedoen met een salsales. Het bleek wel wat snel te gaan voor een onervaren non-latina als ik, maar leuk was het wel! Na de les kon iedereen voor zichzelf salsa dansen. Beginners en gevorderden dansen hier gewoon naast en met elkaar, het maakt allemaal niet uit.  Ik ben hier echt verliefd geworden op salsa, heel tof om van die koppels te zien dansen die er écht goed in zijn!

Vrijdag ben ik met een groep van de school naar een Argentijns folklore concert in de binnenstad van Córdoba geweest. Ik kan wel wennen aan die exotische Argentijnse muziek! De volgende dag was het echter wel even afzien, want we vertrokken om kwart over 6 's ochtends met de bus naar "Parque Nacional Quebrada del Condorito", ik heb geen condor gezien, maar het uitzicht was fantastisch! We moesten aan het begin wel even zoeken waar het park überhaupt was, want we werden door de bus echt in de middle of nowhere gedropt. Gelukkig bleek al snel dat we gewoon nog een stuk moesten lopen en we dan vanzelf bij een gebouwtje met info over de track kwamen. Omdat dit Flavia's (mijn kamergenootje) laatste dag was voor ze naar huis ging, was het ook een soort van afscheidsfeestje voor haar (was wel een iets ander afscheidsfeestje dan gewoonlijk:P ). Ik ben die dag trouwens wel echt hard verbrand. Mijn armen en gezicht had ik steeds wel goed ingesmeerd maar met mijn benen dacht ik dat het wel mee zou vallen en door de wind voelden we de hitte van de zon niet zo. Ik heb nu mijn lesje wel geleerd, want ik kreeg de volgende dag een flinke allergische reactie door de verbranding, waardoor mijn enkels helemaal opzwollen. Vond ik best gek, maar nu zijn ze gelukkig eindelijk weer een beetje normaal. 

Maandag ben ik met Tissi, Sophie, Nikolas en nog wat anderen gaan chillen bij een vriendin van Tissi thuis. Mooi trouwens dat Kingsen dus echt universeel blijkt, want iedereen kende het spel. Later op de avond zijn we met z'n allen naar een bar gegaan. Ik moet wel lachen om alle smooth boys hier, de meeste kennen misschien 3 zinnetjes engels maar alsnog proberen ze je te versieren. Gelukkig zijn ze niet al te opdringerig, dus het is vooral heel grappig.

Dit weekend gaan we met de chicas van de school naar een bergdorpje in de buurt van Córdoba waar we een tocht te paard willen gaan maken. Het plan is om daar dan ook ergens te kamperen, maar we moeten nog even zien of dat gaat lukken. We waren gister  naar de tourist information geweest om hier wat informatie over te krijgen, maar de man achter de balie sprak nul engels. In het spaans kunnen we wel een beetje communiceren, maar om dan echt alles te weten te komen wat je wilt, is toch nog een beetje lastig. Vervolgens vroeg hij iedereen die langskwam  (beveiligers etc.) of zij een beetje engels spraken. Op een gegeven moment waren we omringt door zo'n 7 mensen die allemaal iets probeerden te vertellen. Hilarisch, want dat werkt natuurlijk helemaal niet. Al is het wel leuk om te zien hoe graag ze je allemaal willen helpen. 

Oh trouwens, ik heb skype geinstalleerd op mijn telefoon maar vind het een beetje onduidelijk of dit wel via wifi gaat. Ik zie echter geen verbindingstekentje onder 3G en ik heb alle toegangspunten van mobiel internet verwijderd. Ook heb ik het netwerk ingesteld op alleen GSM, dus dan kan mijn telefoon sowieso geen verbinding maken met mobiel internet toch? Weet iemand hoe dit precies zit? Gracias!

Liefs!

P.S. foto's komen snel!

Córdoba

Hola!

Ik zal me eerst maar even verontschuldigen dat ik gelijk de eerste dagen al verzaakt heb een verhaal te schrijven, maar hier dan toch eindelijk de eerste update! Er zou internet zijn op de talenschool, ze waren echter vorige week verhuisd naar een ander gebouw waar dat nog geregeld moest worden en dat duurt even (tranquilo, tranquilo).Gelukkig kan ik nu een laptop lenen van een meisje van de residence.

De vlucht hiernaar toe was prima, al waren mijn eerste stappen op Argentijnse grond wel wat stressvol. Mijn vlucht van Madrid naar Buenos Aires had vertraging, waardoor ik eenmaal in Buenos Aires aangekomen niet zo veel tijd meer had om mijn vlucht naar Córdoba te halen. Ik moest daarvoor naar een ander vliegveld, maar gelukkig was ik nog op tijd. In Córdoba aangekomen kon ik eerst mijn pick-up niet vinden (er stond iets anders op het bordje dan wat me verteld was) maar dat is uiteindelijk ook goed gekomen!

Ik werd afgezet bij de student residence waar ik drie weken zal blijven. We zitten hier met 5 studenten: 3 Braziliaanse meisjes (Flavia, Tissiana en Kelly), een Australisch meisje (Sophie), een Duitse jongen (Nikolas) en ik. Zondag zijn we met zijn allen naar de bios geweest: ´Extremely loud and incredibly close´. Een film over een jongen die zijn vader kwijtraakt op 11 september en een sleutel vindt waarvan hij denkt dat zijn vader die speciaal voor hem heeft achtergelaten. Hij begint een obsessieve zoektocht naar de het slot waar de sleutel op past. Het was een aparte maar mooie film (wel een lekkere Amerikaanse tranentrekker:P).

Maandag begonnen de Spaanse lessen. We zijn met zijn vijven, 2 Duitse meisjes (Helena en Lena), een Engels meisje (Charlotte) en een Zweedse man (Olav). De lessen zijn wel pittig; er werd vanaf het begin bijna alleen maar Spaans gesproken. Al is dat natuurlijk wel de manier om het snel te leren. Het is grappig hoe snel het gaat, na 4 dagen merk ik al dat ik veel meer kan begrijpen (al is spreken wel echt nog lastig).

Dinsdag werd er vanuit de talenschool een museumbezoek georganiseerd. Dit was een museum over de Dirty War, de verdwijning van tienduizenden jonge Argentijnen in de jaren ´70 en ´80. Het is bizar om je te realiseren dat een overheid zoveel mensen kan laten ´verdwijnen´ (annex martelen en vermoorden), zonder dat iemand weet wat er gebeurt. Nog steeds is er veel onbekend over de daadwerkelijke gebeurtenissen, al wordt er, door onder andere verhalen van familieleden en betrokkenen, steeds meer duidelijk. Het museum zelf viel helaas een beetje tegen, het was niet zo groot en er werd eigenlijk maar weinig informatie gegeven. Ik kan me echter wel voorstellen dat zo´n museum voor familieleden heel belangrijk is, dat er eindelijk erkenning is voor hun verhalen.

Gister ben ik (alweer) naar de bios geweest (op woensdagen zijn de kaartjes de helft van de prijs, 18 pesos, wat neerkomt op zo´n 3 euro, supercheap dus!), deze keer met de chicas van de talenschool. Daarna nog een heerlijk bockbiertje gedronken in Maria Maria, een salsaclub. Vanavond gaan we waarschijnlijk salsa les volgen, oehlala!

Ciao ciao!

Nog één nachtje!

Hola!

Nog één nachtje slapen en dan is het zo ver. Dan ga ik de reis maken waar ik alsinds de middelbare school van droom, een reis naar Zuid-Amerika. Geen idee eigenlijk waar de interessevoor dit continent vandaan komt, maar een ding is zeker: die fascinatieis er.

Om dan toch eindelijk gehoor te geven aan die fasciniatie, vertrek ik morgen naar Argentinië! De eerste 3 weken zal ikSpaanse lessenvolgen in Córdoba, daarna heb ik nog zo'n 7 weken de tijd om rond te reizen door (waarschijnlijk) Argentinië, Peru en Bolivia. En dit allemaal... Alleen! En ja, ik vind het doodeng, maar daaromis de uitdaging des te groter.Spanning en sensatie zoals dat zo mooi heet. Ik heb er zin in!

Via deze reisblog zal ik proberen jullie regelmatig op de hoogte te houden van mijn belevenissen. Tot over 2,5 maand :)

Liefs, Kyra