Tijd voor een update!

Ten eerste bedankt voor jullie leuke reacties, mooi dat die steak zoveel commotie heeft veroorzaakt

Na een wandeltocht van ongeveer 3 kwartier kwamen we aan op het reservaat, letterlijk in de middle of nowhere, maar wat een fantastisch uitzicht! We mochten gelijk kennis maken met het heerlijke ontbijt hier: versgebakken brood, zelfgemaakte jam, fruit en verse muntthee. Later zouden we ontdekken dat al het eten hier fantastisch was, we kregen elke dag de meest uiteenlopende, heerlijk vegetarische gerechten met verse groenten uit eigen tuin. De eerste avond merkten we het voordeel van deze afgelegen plek, er werd namelijk een afscheidsfeestje voor 3 Franse jongens/ welkomsfeestje voor ons gehouden en dit betekende een zelfgeorganiseerde privé disco tot in de vroege uurtjes. Een mooi begin dus.

De rest van de dagen bestonden uit een paar uurtjes werken per dag, uitrusten, mooie tracks maken, douchen onder een waterval, heerlijke Argentijnse wijntjes, lekker eten en veel gezelligheid. Hierna konden we dus weer helemaal uitgerust en gezond beginnen aan de rest van onze reis.

Omdat Charlotte en ik ongeveer dezelfde route in ons hoofd hadden, besloten we samen verder te reizen, met als eerstvolgende stop San Pedro de Atacama in Chili. We kwamen 's avonds aan en besloten zo veel mogelijk uit onze tijd daar te halen. Dit betekende gelijk de volgende ochtend om 4 uur een tour naar de geisers om daar de zonsopgang te zien. Het was wel even afzien met 5 graden onder nul, maar daarna werden we beloond met een heerlijk natuurlijk bad in de hotsprings. Die avond een ander fantastisch mooie tour gedaan, namelijk... een tocht te paard door de woestijn bij volle maan, met tussendoor een stop voor Pisco Sour (een typisch Zuid-Amerikaans drankje). Mooier kan niet.

De dag erop naar de 'Legunas Cejas' geweest, een soort miniDode Zee. Door de enorme hoeveelheid zout in dit meer, wordt je naar boven gedrukt en blijf je drijven, gek gevoel.

Vanaf San Pedro hebben we een 3-daagse jeeptour geboekt naar Uyuni in Bolivia. Dit was een tour door de Atacama desert; langs rode, groene en witte meren; meren met flamingos; bergen; hotsprings; vulkanen; vulkanische rotsen (dit bleek een enorme playground, ik voelde me even weer 10 jaar oud) en uiteindelijk de grootste zoutvlakte ter wereld. Daarnaast hebben we op deze tour veel leuke mensen leren kennen, waarvan een gedeelte nu ook in La Paz is. Een geslaagde tour dus!

Vanaf Uyuni zijn we gelijk de volgende dag naar Sucre vertrokken, de officiele hoofdstad van Bolivia. Hier weer even het gevoel gehad thuis te zijn, door een gezellige kroeg genaamd Amsterdam. We waren eigenlijk van plan hier een paar dagen te blijven, maar toen bedachten we een ander plan: namelijk om een paar dagen te gaan werken op een animal reserve in de buurt van Santa Cruz (het Laagland, waar het een stuk warmer is en de sfeer heel anders is). We vertrokken dus voor een dag naar Santa Cruz, waar we ontdekten dat die andere sfeer ons niet zo goed beviel. Binnen een paar uur werd Charlottes ketting van haar hals gerukt waarna de man zich snel uit de voeten maakte. Daarnaast werd er veel naar ons gefloten, op een vervelende manier, en werden we lastiggevallen door een man op straat die een heel betoog naar ons schreeuwde over Gringos (voor degenen die dit woord niet kennen, check wikipedia).

Hier is een tegenstrijdigheid in Bolivia me zeer opgevallen:

Aan de ene kant bestaat er bij sommige mensen een enorme afgunst naar Westerlingen toe. Er wordt verwacht dat je van iedereen wat koopt, immers, je bent een rijke Westerling. Dit is natuurlijk onmogelijk, waardoor hun beeld bevestigd wordt: Westerlingen zijn gierig en willen al hun geld voor zichzelf houden. Ergens begrijp ik de jaloezie wel, veel Europeanen hebben genoeg geld om te kunnen reizen en we zijn gewend aan een hoge levensstandaard.

Aan de andere kant worden grote Westerse merken, zoals Coca Cola, omarmd door de bevolking en is het schoonheidsideaal over het algemeen zo blank mogelijk.

Terug naar onze belevenissen in Santa Cruz. Na die eerste dag waren we blij te kunnen vertrekken naar Samaipata, 2.5 uur vanaf Santa Cruz, om op de animal reserve te gaan werken. We hadden van een chica van het natuurreservaat gehoord dat we er gewoon heen konden gaan, zonder van tevoren wat af spreken. Helaas bleek dit echter niet het geval, en was er geen plek voor ons.

Change of plans, we hadden in de Rough Gide gelezen over een organic farm/hostel in de buurt van Samaipata, dus dat zou het worden. Daar aangekomen bleek de plek wel heel mooi te zijn, maar de eigenaar gaf ons een nogal onaangenaam gevoel en onze intuitie zei ons daar zo snel mogelijk weg te wezen. Het probleem was echter dat het inmiddels al 5 uur in de middag was en het snel donker zou worden. Er was verder niks in de buurt, dus we moesten maar hopen dat er snel een taxi zou langskomen, met plek voor ons beiden. Gelukkig kwam deze redelijk snel en konden we de nacht doorbrengen in Santa Cruz. We hadden niet zo veel zin om nog langer in Santa Cruz te blijven, dus de volgende dag een bus geboekt naar La Paz. En gelukkig eindelijk weer goede ervaringen! La Paz is prachtig en er is veel te beleven. Ze hebben de mooste marktjes en de mensen zijn heel aardig. Morgen gaan we paragliden!

Hoop dat bij jullie ook alles goed is en tot over ongeveer 4 weekjes!

Liefs, Kyra